Ter herinnering mijn lieve huisgenootjes

Just this side of heaven is a place called Rainbow Bridge.
When an animal dies that has been especially close to someone here,
that pet goes to Rainbow Bridge.
There are meadows and hills for all of our special friends
so they can run and play together.
There is plenty of food and water and sunshine,
and our friends are warm and comfortable.
All the animals who had been ill and old are restored to health and vigor;
those who were hurt or maimed are made whole and strong again,
just as we remember them in our dreams of days and times gone by.
The animals are happy and content, except for one thing:
they miss someone very special to them who had to be left behind.
They all run and play together, but the day comes when one suddenly stops and looks into the distance.
The bright eyes are intent; the eager body quivers.
Suddenly he begins to break away from the group,
flying over the green grass, his legs carrying him faster and faster.
You have been spotted, and when you and your special friend finally meet,
you cling together in joyous reunion, never to be parted again.
The happy kisses rain upon your face;
your hands again caress the beloved head,
and you look once more into the trusting eyes of your pet,
so long gone from your life but never absent from your heart.
Then you cross Rainbow Bridge together...

Aan de voet van de heuvel, dicht bij de bosrand,
ligt een weelderig en sappig groen grasland.
Hier spelen en rusten onze dierbare vrienden,
nadat ze tijdens hun leven ons dienden.
En hier bij die mooie regenboogbrug,
vinden ze hun rust en gezondheid weer terug.
Ze ravotten in het gras, zonder pijn of verdriet,
en spelen tot er één z'n baasje weer ziet.
Dan springt hij op, en spitst zijn oren,
deze oude vriendschap ging toch nooit verloren.
Ze rennen naar elkaar, en begroeten elkaar met kussen.
Hier komt echt niemand ooit tussen.
Eindelijk hebben ze elkaar weer terug
en tezamen gaan ze over de regenboogbrug.

 

Skidbladnir´s Hjalmar
1/01/2005-11/12/2008


Lieve Hjalmar,

Gisteren wist ik dat ik een beslissing over jouw leven moest nemen. De dierenarts bleek nog een sprankje hoop te hebben en heeft de beslissing uitgesteld, maar vandaag kon het niet langer. Iedere inspanning was je duidelijk te veel. Was gisteren het aantal rode bloedcellen wat gestegen en waren de leverwaarden helemaal weer normaal, vandaag was het allemaal toch weer verslechterd. Je had geen kans meer Hjalmar, ik heb je laten gaan. In mijn armen ben je gestorven, ik hoop dat mijn aanwezigheid je rust heeft kunnen brengen. Met pijn in mijn hart heb ik je laten gaan. Lieverd, Snuitje,  mijn lelijke eendje dat toch nog een mooie vent werd, ik zal je missen!

 

 

 

 

Caro
17/04/1997- 29/11/2008


Lieve, lieve Caro,

Ik kan het niet geloven. Gisteren kwam je nog lekker onder het dekbed gekropen om even mijn warmte te voelen en te kroelen. En ook vandaag was er toch niets aan de hand? Je had lekker gegeten, je liep zoals gewoonlijk in de weg toen ik aan het stofzuigen was en nog geen 10 minuten daarna lig je dood in de stoel. Ik dacht wel een kattenschreeuw te horen toen ik aan het stofzuigen was, maar met een krolse Dyveke in huis is dat niet zo gek. Toen ik de kamer in kwam zag ik je in de stoel liggen. Er zaten een paar katten raar naar je te kijken, daarom liep ik naar je toe en het was helemaal duidelijk, ik zag het gelijk aan je ogen die zo duidelijk niets meer zagen. Ik wil het alleen niet geloven. Je had echt nog een paar jaar voor de boeg jongen!

Lieve Caro,
Gekke krootje, Krotenkoker, mopperkont, kat met gebruiksaanwijziging, slijmbal. Nooit meer een levende kruik in bed, nooit meer een kroelende Caro in mijn armen. Nooit meer Caro.

 

 

Skidbladnir´s Ilar
9/03/2006- 30/09/2006

Ilar was een zorgenkindje vanaf het moment dat hij geboren werd. Met ups en downs is hij boven verwachting toch nog bijna 7 maanden oud geworden. Ilar was een lief mannetje, waar lekker mee geknuffeld kon worden, hij was een echt knuffelkontje. Maar hoe ouder hij werd, hoe zieker hij werd. In plaats van groter en dikker leek hij alleen maar kleiner en dunner te worden. Maar hij was zo levenslustig. Toen hij op een gegeven moment niets meer leek te zien, wist ik dat het niet lang meer zou duren voordat zijn kaarsje uit zou gaan. Toen het moment gekomen was dat er alleen nog maar een heel klein vlammetje brandde, heb ik besloten om het kaarsje uit te blazen. Ondanks dat hij maar zo kort bij ons geweest is zal hij heel erg gemist worden.

Lieve Ilar,

Klein en kwetsbaar
werd jij geboren
Klein en kwetsbaar
heb ik jou laten gaan

 

Droppie
17/04/1994- 6/10/1999

Droppie leerde ik kennen toen hij pas 10 dagen oud was. Hij had z'n oogjes net open en paste in de palm van mijn hand. Ik was verliefd op hem vanaf het moment dat ik hem zag. Hij mocht bij mij komen wonen en is het kameraadje geworden van Floortje. Toen Floortje overleden was werd Droppie letterlijk ziek omdat hij zijn vriendinnetje miste. Ik heb daarom snel een nieuw kameraadje voor hem uitgezocht: Caro. Alleen werden dit niet zulke dikke maatjes als hij met Floortje geweest was.
Ik had hem nog heel wat jaren bij mij willen hebben om te genieten van zijn aanwezigheid. Droppie is maar 5 jaar geworden en aan suikerziekte overleden
.

 

Floortje
15/12/1988- 11/07/1997

Floortje heb ik uit het asiel gehaald toen ik op mij zelf ging wonen. Zij was toen 4 jaar oud. Het was het liefde op het eerste gezicht ondanks de kale plekken die ze had vanwege de stress. Omdat ze de hele dag alleen was is Droppie bij ons komen wonen. Ze werden dikke vriendjes. Ik heb niet lang van het gezelschap van deze lieve schat mogen genieten. Floortje is 9 jaar oud geworden.